|
De weg naar de catwalk begint met ambitie |
|
|
|
|
Geschreven door Administrator
|
|
donderdag 28 september 2006 |
Modeontwerpster Monique Collignon presenteerde woensdagavond 6 september jl. haar wintercollectie. De zeventiende show op eigen naam en kracht. 'Ik heb nooit spelden geraapt in Parijs .'
AMSTERDAM - Het Koninklijk Instituut voor de Tropen was woensdag 6 september voor één avond een catwalk. Couturier Monique Collignon (44) presenteerde haar wintercollectie. Veel zwart, veel sterke belijningen. Voor het eerst in haar collectie ook jurken en ensembles van lams- en kalfsleder.
De zaal is vol, de wachtlijst ook. Er is geen plek meer naast Alexander Pechtold en zijn vrouw Froukje of Ed Nijpels. Noch naast Hans Barnhoorn van Cartier Benelux of advocaat Theo Hiddema en eega. Dat nu juist Marijke Helwegen en haar achterbuurvrouw dezelfde Cavalli-jurk dragen is een ongelukkig toeval. 'Ik vind het juist enig', zegt het immer opgetogen gezicht van de cosmetische chirurgie.
Collignon straalt na afloop op het podium als de vijftig creaties geshowd zijn. Toch het moment waar de topontwerpster en haar team naartoe gewerkt hebben. Het blijft afwachten hoe de modewereld reageert. Snel goed is het nooit; Collignon is zelf ook niet snel tevreden. Streven naar perfectie hoort bij haar en het vak. Daarom houdt ze er zo van. Met kritiek - onvermijdelijk verbonden met het vak - zegt ze steeds beter om te kunnen gaan. 'Dat is een combinatie van leeftijd en ervaring.'
Op vrijdagochtend is Collignon 'net een beetje aan het bijkomen'. Ze zit in haar atelier. De plek waar de blonde ontwerpster zich het liefste bevindt. 'Ik ben het gelukkigst met een potlood in mijn hand.' De in Schiedam geboren Collignon heeft nooit iets anders gewild sinds ze op haar zesde een folder van Chanel ziet. Haar ouders gaven haar een handnaaimachine om te oefenen. Het hek is van de dam. 'Ik was bloedserieus.' Dat is ze nog steeds. Daarmee lukte het om 'uit niets iets op te bouwen'.
'Ik heb nooit spelden geraapt in Parijs of bij Frans Molenaar. Ik heb het altijd zelf willen doen.' Dat heeft niets met arrogantie te maken, maar met de bezieling en gedrevenheid die Collignons karakter kenmerken.
Haar ambitie als 21-jarig afgestudeerde student van de Mode Academie Rotterdam is achteraf eerder naïef dan arrogant. Het is 1983, het modehuis Chanel zit in een ontwerpdip. Collignon vertelt vrolijk over haar jeugdige overmoed. 'Ik dacht mij wel even aan te bieden in Parijs . Had nog bedacht dat ik het gratis zou doen als ze mij maar een kans gaven. Toen las ik dat ze Karl Lagerfeld hadden aangesteld als hoofddesigner. Ik kon alleen maar denken: wat nu?' Het alternatief is voor jezelf beginnen, opvallen en geld verdienen. Collignon besluit skikleding te ontwerpen met het idee dat iemand die uit een land zonder bergen komt daardoor opvalt. Het zijn de anekdotes die achteraf altijd zo mooi klinken, maar alleen als de ambitie waargemaakt is.
Pas dan heeft de weg van vallen en opstaan zin gehad. Collignons route is een schoolvoorbeeld van doorzetten en kansen grijpen |
|
Laatst geupdate op ( donderdag 28 september 2006 )
|
Styling Nieuws